Mentionsy

Daleko za chmurami, poza księżycem, słońcem i nawet gwiazdami istniała niezwykła planeta, Bubu.

Mieszkały tam labubu, mięciutkie, puchate stworzonka o wielkich oczach i jeszcze większych sercach.

Każdy Labubu miał inny kolor i specjalny dar, dzięki któremu mógł pomagać dzieciom na ziemi w trudnych chwilach.

Pink bubu, czas ruszyć w podróż, powiedziała mistrzyni blasku, najstarsza la bubu na planecie.

Różowy Labubu skinął głową, a jej futerko zadrżało spod ekscytowania.

Wskoczył do kryształowego płomyka, specjalnego ślizgacza, który przenosił Labubu między wymiarami i po chwili zniknął w różowej smudze światła.

Jestem Labubu.

Różowy Labubu.

Przybyłem z planety Bubu, bo czuję, że twoje serce mówi coś bardzo ważnego, tylko nikt go jeszcze nie usłyszał.

To był początek ich niezwykłej przyjaźni i początek najważniejszej misji różowego Labubu.

Lena wpatrywała się w Labubu tak, jakby właśnie spadła z księżyca.

— Bardziej niż cokolwiek — odpowiedział Labubu i podskoczył lekko, siadając na miękkim piórniku.

La Bubu nachylił się do niej bliżej.

Na planecie Bubu dziwny to komplement.

Następnego ranka Lena poszła do szkoły z Labubu ukrytym w plecaku.

Pomóż mu, usłyszała cichy głosik Labubu.

W tym momencie Labubu poruszył łapką i mrugnął do obojga.

A Labubu wiedział, że misja właśnie nabiera rozpędu.

Labubu zamknął oczka i westchnął.

To twoja chwila – szepnął Labubu w jej plecaku.

Kiedy skończyła, Labubu spojrzał na obrazek i delikatnie przytulił Lenę łapkami.

Ale Labubu wiedział, co czuje naprawdę.

Różowy Labubu spojrzał na nią ciepło i wydał z siebie najdziwniejszy dźwięk, jaki Lena kiedykolwiek słyszała.

– Śmiech z planety Bubu – odpowiedział Pink Bubu, robiąc przewrót na poduszce.

Ala Bubu usiadł spokojnie na parapecie i nucąc pod nosem, znów zaśmiał się śmiechem z planety Bubu.

– La bubu?

La Bubu odwrócił się i spojrzał na nią uważnie.

Każdy się boi, ale na planecie Bubu mamy miejsce, które pomaga to zrozumieć.

Labubu chwycił ją za rękę, a w pokoju rozbłysło ciepłe, różowe światło.

Chciała się odwrócić, ale Labubu ją powstrzymał.

Odpowiedział Labubu.

Zapytała Labubu wieczorem, siadając z nią na dywanie.

Różowy Labubu pokiwał głową z uznaniem.

Prezent od Labubu.

Lena uśmiechnęła się i spojrzała na Labubu.

Wieczorami nadal rozmawiała z Labubu, choć coraz częściej stworek siadał tylko cicho obok i patrzył jak Lena szkicuje swoje sny.

Pewnej nocy różowy Labubu usiadł na brzegu łóżka ze spojrzeniem, którego Lena jeszcze nigdy wcześniej u niej nie widziała.

Na planecie Bubu czekają na mnie nowe misje.

Zrozumiała, że Labubu był jak latarnia, nie zmieniał statku, tylko pokazywał mu drogę.

Zostawię ci coś, powiedział Labubu, żebyś pamiętała, że planeta Bubu zawsze jest bliżej niż się wydaje.

I wtedy Labubu rozbłysł jasnym światłem, które wypełniło cały pokój.

W sekundzie przemienił się w smuszkę różowej energii i wzniosła się ku sufitowi, aż zniknęła zupełnie, zostawiając po sobie zapach malin i ciche dźwięki śmiechu z planety Bubu.

I dziękuję, bo choć Pink Bubu wrócił na swoją planetę, Lena wiedziała, że jej świat już zawsze będzie mieć w sobie trochę różowego światła.

I że kiedyś, gdzieś, ktoś inny usłyszy delikatne Cześć, jestem Labubu i jestem tu dla ciebie.