Mentionsy

Zawołała Pola, chwytając Olka za rękę.

Pola rozejrzała się z zaciekawieniem, poprawiając swoją różową kurtkę.

Pola i Olek, dobrze, że wróciliście, powiedział zaniepokojony.

Zapytała Pola zaintrygowana.

dopytywała Pola.

Pola i Olek wymienili spojrzenia.

– zapytała Pola z iskrą w oku.

Pola i Olek wyruszyli w stronę mrocznego lasu, pełni determinacji i ciekawości.

– zapytała Pola, patrząc na brata z lekkim niepokojem.

To miejsce jest... dziwne, szepnęła Pola ściskając swój drewniany miecz.

Pola zbliżyła się do niego z zaciekawieniem.

Kiedy dotarli do niewielkiej polany, dostrzegli coś niezwykłego.

Pola i Olek zatrzymali się w bezruchu, wpatrując się w jasną sylwetkę ukrytą w mroku drzew.

To musi być biały Enderman, wyszeptała Pola.

Pola i Olek stali jak wryci.

– wyszeptała Pola, ściskając kurczowo swój drewniany miecz.

krzyknęła Pola unosząc miecz wysoko.

Tymczasem Pola zmierzyła się z pająkiem.

– zawołała Pola, zauważając creepera zbliżającego się od strony brata.

Dzieci stały na polanie, ciężko oddychając, otoczone resztkami pokonanych mobów.

Zmartwiła się Pola, rozglądając się nerwowo.

Spójrz, wygląda to jak ścieżka, zawołała Pola.

Pola i Olek szli wzdłuż ścieżki wyznaczonej przez srebrzyste cienie, które migotały w blasku księżyca.

– zapytała Pola, ściskając w dłoni biały blok znaleziony na polanie.

Westchnęła z ulgą Pola ściskając brata za rękę.

Pola i Olek stali gotowi do walki, ściskając mocno swoje miecze.

Pola z kolei zmierzyła się z pająkami.

Pola!

Pola spojrzała na biały blok, który cały czas trzymała w plecaku.

Pola zaczęła biec w stronę uwięzionej istoty, podczas gdy Olek osłaniał ją przed atakującymi mobami.

— Trzymaj się, zaraz cię uwolnimy — wyszeptała Pola.

Pola i Olek spojrzeli na siebie.

Olek, to naprawdę się wydarzyło, szepnęła Pola.

Choć Pola i Olek wrócili do domu, coś w ich sercach nie dawało im spokoju.

Pola spojrzała zaniepokojona.

Pola użyła śnieżnych kul, aby odciągnąć uwagę potworów, podczas gdy Olek podszedł bliżej i zadał potężny cios swojemu przeciwnikowi.

Olek zdołał jednak osłonić się tarczą, a w tym czasie Pola zbliżyła się do magicznej klatki i przyłożyła biały blok.

Pola i Olek odetchnęli z ulgą, patrząc jak mrok powoli znika z krajobrazu.

Jasne światło Białego Endermana rozjaśniło całą Polanę, a ciemność, która jeszcze chwilę wcześniej groziła pochłonięciem wszystkiego dookoła, zniknęła bez śladu.

Pola i Olek stali zmęczeni, ale szczęśliwi, że udało im się uwolnić niezwykłą istotę i pokonać potężnego czarnego strażnika.

– Zrobiliśmy to – wyszeptała Pola, patrząc na Olka z niedowierzaniem.

Pola i Olek spojrzeli na siebie.

Chcemy wrócić do domu, powiedziała Pola z uśmiechem.