Mentionsy

Nazywam się Lumis.

Julka patrzyła na Lumisa, próbując zrozumieć, czy to wszystko dzieje się naprawdę, czy tylko śni.

Lumis podniósł wzrok i z trudem wstał.

Lumis uśmiechnął się blado.

Lumis wyciągnął przed siebie rękę, a w powietrzu pojawiła się mapa migocząca niczym zorza polarna.

Julka i Lumis ruszyli w stronę miasta.

– zapytała Julka, patrząc na Lumisa.

Julka spojrzała na Lumisa.

Lumis, choć słabnął, wypełnił pomieszczenie ciepłym, złotym światłem.

Lumis znów rozbłysł, a Julka poczuła, że to dopiero początek ich świątecznej misji.

Po pożegnaniu się ze starszą panią Julka i Lumis wyszli na pokrytą śniegiem ulicę.

Spojrzała na Lumisa, który teraz jaśniał nieco mocniej.

Lumis spojrzał na Julkę.

Razem z Lumisem zaprowadziła chłopca do pobliskiego domu kultury, gdzie odbywała się świąteczna zbiórka dla potrzebujących.

Lumis rozbłysł jeszcze mocniej.

A razem z nim jaśnieje Lumis.

Lumis westchnął, a jego blask zadrżał.

Lumis jednak pokręcił głową.

Julka zaczęła opowiadać o swoich własnych przygodach tej nocy, o Lumisie i Magii, którą przywraca.

W końcu uśmiechnęła się i zapytała, czy Lumis może odwiedzić też mnie?

Lumis stojący w cieniu rozbłysnął jaśniej niż kiedykolwiek tej nocy.

Zosia przytuliła się do Julki, a Lumis spojrzał na nią z dumą.

Lumis rozświetlał drogę, gdy Julka opuszczała dom Zosi.

– zapytała Julka, próbując nadążyć za Lumisem.

Opowiedziała mu o Lumisie i o tym, jak dobroć przywraca nadzieję.

W tej chwili Lumis rozbłysnął najjaśniej, a Julka poczuła, że ich misja dobiega końca.

Kiedy mężczyzna z mostu z uśmiechem odszedł w stronę miasta, Julka spojrzała na Lumisa.

Lumis uśmiechnął się.

Lumis wyciągnął dłoń i podarował Julce mały kryształ, który mienił się niczym gwiazdy.

Nagle Lumis uniósł się w powietrze, a jego światło zaczęło się intensyfikować.

Na niebie gwiazda Lumisa migotała, przypominając wszystkim, że nawet najmniejszy gest dobroci może zmienić świat.