Mentionsy

W samym sercu kolorowego miasteczka Serdolandia stała niewielka, pachnąca pizzeria o nazwie Pomidorowe Marzenie.

Jej właścicielem był pan Pomidor.

Pewnego ranka, tuż przed Świętem Smaku, Pan Pomidor zasiadł na swojej ulubionej beczce z mąką, spojrzał w niebo i mruknął do siebie.

Mieszkańcy Serdolandii, mam pomidorowy plan.

Pan Pomidor uśmiechnął się szeroko.

Mieszkańcy zaczęli się krzątać, dzieci biegały z listami składników, babcie mieszały sosy pomidorowe w wielkich garach, a strażacy pożyczyli olbrzymie sito do mąki.

Po wielkim ogłoszeniu Pana Pomidora całe miasteczko aż kipiało z emocji.

Pan Pomidor rozwinął na rynku wielką mapę i zawołał.

Ja pojadę po pomidory, krzyknęła Tosia.

Pan Pomidor był zachwycony.

Tosia dotarła do słonecznej szklarni, gdzie pomidory dojrzewały w promieniach południa.

Panie Pomidorze!

– zawołała Tosia niosąc skrzynkę pomidorów.

Pan Pomidor otarł łzę wzruszenia.

Pomidory pachniały, ser czekał w chłodniach, oliwki i ananasy odpoczywały w beczkach.

Pan Pomidor, ubrany w swój świąteczny fartuch z nadrukiem Szef Ciasta, zatarł ręce i zawołał.

Pan Pomidor wsypał mąkę, dużo mąki.

Dzieci piszczały, a pan Pomidor krzyczał — Nie panikujcie, to tylko entuzjastyczne ciasto!

Myślę, sapnął pan pomidor wytaruszy czoło, że właśnie mamy gotowy spód do pizzy.

Czas na najważniejszą decyzję, ogłosił pan Pomidor z powagą.

Pan Pomidor próbował coś powiedzieć, ale głosy się nakładały, emocje rosły, a nawet sroka, która usiadła na latarni zaczęła krakać.

Pan Pomidor usiadł na składanym krzesełku i drapał się po głowie.

– krzyknął pan Pomidor.

Dzieci skakały, dorośli klaskali, a pan Pomidor otarł łzę wzruszenia z policzka.

Pan Pomidor założył czapkę kucharską z napisem Mistrz Dzielnia i stanął na podeście zrobionym z pudełek po pomidorach.