Mentionsy

Marcysia i Rytm Marzeń Marcysia kochała muzykę od kiedy tylko pamięta.

Gdy tylko w radiu rozbrzmiewał mocny rytm, zaczynała poruszać się w jego takt.

Czasem podskakiwała na palcach, czasem kręciła biodrami, a innym razem wymyślała własne dzikie układy, które kończyła efektownym obrotem.

Nikt jej tego nie uczył.

To serce prowadziło ją do tańca.

Pewnego dnia, gdy w parku odbywał się pokaz taneczny, Marcysia zobaczyła grupę tancerzy hip-hopowych.

Mieli luźne ubrania, czapki z daszkiem i energię, która wylewała się z każdego ich ruchu.

Tańczyli z taką pasją, że zapomniała o całym świecie.

Ja też tak chcę, szepnęła sama do siebie z zachwytem.

Tata uśmiechnął się delikatnie, ale mama pokręciła głową.

To chyba nie najlepszy pomysł, kochanie.

W szkole też nie było łatwo.

Gdy Marcysia opowiedziała koleżankom, że chce tańczyć hip-hop, jedna z nich parsknęła śmiechem.

To taniec dla chłopaków.

Ty lepiej zapisz się na balet albo taniec towarzyski.

Marcysia poczuła, jakby ktoś wylał na jej marzenie kubeł zimnej wody.

Gdy wróciła do domu, wyszukała w internecie hip-hop, treningi dzieci i znalazła ogłoszenie.

Niewielka salka taneczna, zajęcia z trenerem Tomaszem tuż za rogiem.

Postanowiła, że pójdzie.

Sama, jeśli będzie trzeba.

W sobotę ubrała luźne spodnie, bluzę z kapturem i z sercem bijącym jak bęben, stanęła przed drzwiami sali.

Z wnętrza dobiegała głośna muzyka i stukot kroków.

– To tutaj!

W tym momencie rozpoczęła się jej przygoda z Rytmem Marzeń.

Gdy drzwi sali tanecznej zamknęły się za Marcysią, poczuła zapach potu, drewna i muzyki.