Mentionsy

Gabrysia i Tajemnica Zielonego Domku Gabrysia siedziała na parapecie w swoim nowym pokoju i patrzyła przez okno.

Gabrysia słyszała, jak mama mówi coś o rozpakowywaniu kuchni, a tata próbował znaleźć pilot do telewizora.

– Gabrysiu, chcesz pomóc mi w kuchni?

Gabrysia wzięła swój szkicownik i zaczęła rysować to, co widziała za oknem.

Gabrysia poczuła ukłucie w sercu.

Gabrysia przytuliła się do poduszki i pomyślała, że dobrze by było mieć jakieś swoje miejsce.

Pierwszy dzień w nowej szkole minął Gabrysi szybciej niż się spodziewała, ale niekoniecznie lepiej.

Po lekcjach Gabrysia wyszła powoli przez boczną bramę szkoły.

Gabrysia poczuła, jak serce bije jej szybciej.

Gabrysia przysiadła na jednym z krzeseł.

Gabrysia nie wiedziała jeszcze, że właśnie znalazła swoje miejsce.

Gabrysia wracała do Zielonego Domku codziennie po szkole.

Gabrysia ostrożnie wyciągnęła kartkę i rozwinęła ją.

Gabrysia poczuła, jak serce jej mocniej zabiło.

Gabrysia poczuła, że nie jest już sama.

Gabrysia długo zastanawiała się, czy powiedzieć komuś o Zielonym Domku.

Cześć, jestem Gabrysia, powiedziała ściskając w dłoni pasek od plecaka.

Gabrysia otworzyła drzwi domku i z dumą pokazała jego wnętrze.

Gabrysia z początku się wahała.

Gabrysia przyniosła zeszyt.

Gabrysia, Ola, Filip, Majk.

Gabrysia czuła w sercu coś nowego.

Gabrysia, Ola, Filip i Majk przynosili latarki, kredki, książki i nawet kubki, żeby pić herbatę z termosu.

Pewnego dnia, kiedy Gabrysia z Filipem przestawiali stare krzesło, chłopiec nagle zatrzymał się i stuknął stopą w podłogę.

Gabrysia przyklękła i zaczęła opukiwać drewniane deski.

Gabrysia ostrożnie otworzyła wieko.

Gabrysia rozwinęła kartkę.

Gabrysia zamknęła skrzynię z szacunkiem i ostrożnie postawiła ją na środku domku.

Gabrysia i jej przyjaciele codziennie przynosili coś nowego.

Gabrysia spojrzała przez okno w klasie i zmarszczyła brwi.

Właśnie dlatego musimy – odpowiedziała Gabrysia.

Gabrysia siedziała na środku i milczała.

Gabrysia pokręciła głową.

Następnego dnia po ulewie Gabrysia nie mogła usiedzieć w miejscu.

– zapytała Gabrysia z uśmiechem.

Gabrysia wyjęła zeszyt klubowy, w którym zostało tylko kilka suchych stron.

Gabrysia spojrzała na swoje przyjaciółki i przyjaciół i poczuła w sercu ciepło.

Gabrysia uśmiechnęła się szeroko.