Mentionsy

Czarny Labubu.

Jestem Czarny Labubu.

Czarny Labubu siedział na parapecie i patrzył w stronę szafy z zaciekawieniem.

Oczywiście, odpowiedział Labubu ziewając.

Labubu zeskoczył z parapetu i podreptał w stronę szafy.

Kuba chciał zaprotestować, ale zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, Labubu już otworzył drzwi.

– zapytał Labubu uśmiechając się jednym ząbkiem.

Odpowiedział Labubu.

Tam mieszkają potwory, powiedział cicho patrząc na Labubu.

– odpowiedział Labubu.

Z kieszeni swojego różowego plecaka Labubu wyjął małą latarkę.

Zapytał Labubu.

Razem uklękli przy łóżku, a Labubu włączył światło.

Bo noc nie zmienia tego, co widzisz, powiedział Labubu.

Labubu skinął głową.

Słońce świeciło, a Labubu siedział na parapecie i patrzył przez okno.

Labubu wzruszył ramionami.

Labubu spojrzał na chłopca i westchnął.

– Spotkałem dziecko – odpowiedział Labubus, poglądając na niego z uśmiechem.

Może, powiedział Labubu i zeskoczył z parapetu.

W tej samej chwili Labubu przytulił Kubę, tak po prostu.

Labubu zahichotał.

– zapytał szeptem Czarny Labubu, wspinając się na łóżko.

Labubu uśmiechnął się tajemniczo.

Labubu otworzył je bezszelestnie i zgrabnie wyskoczył na dach.

– Od zawsze – odpowiedział Labubu.

Labubu wyjął z kieszonki małą lunetę, a Kuba patrzył przez nią na księżyc.

– Noc to nie brak światła – dodał Labubu.

Labubu uśmiechnął się, patrząc w niebo.

Czarny Labubu pojawił się niemal bezszelestnie, jak zwykle.

Tak, przytaknął Labubu.

Labubu uśmiechnął się.

Labubu wstał, podszedł do chłopca i przyłożył swoją małą łapkę do jego serca.

– Już od dawna – odpowiedział Labubu.

A ty Labubu?

Labubu spojrzał na niego i uśmiechnął się swoim zadziornym uśmiechem.

Czarny Labubu siedział na parapecie i patrzył w gwiazdy.

Przez chwilę tylko patrzył na Labubu.

Odpowiedział Labubu.

Labubu zeskoczył z parapetu i podszedł do biurka.

Labubu podszedł do otwartego okna.

Labubu odwrócił się jeszcze raz i uśmiechnął.