Mentionsy

Bordo i nocna warta w schronisku Był cichy, chłodny wieczór.

Bordo, jej czarno-biały border collie z lekko niebieskimi oczami, leżał obok niej, wtulony w jej nogi.

Bordo uniósł głowę i spojrzał na Anię, jakby wyczuwał, że ten dźwięk zwiastuje coś niezwykłego.

Powiedziała, a po chwili dodała, tak, zabiorę Bordo.

Bordo słysząc swoje imię wstał i zaczął merdać ogonem.

Bordo, idziemy dziś na nocną wartę do schroniska dla zwierząt.

Bordo wszedł do środka pierwszy.

Słychać było ciche popiskiwania, miauczenie i... szczeknięcie, które nagle ucichło, gdy Bordo przeszedł obok boksu.

Choć noc dopiero się zaczynała, wiedziała, że Bordo jest dokładnie tam, gdzie powinien być.

Gdy Bordo przeszedł przez pierwszą alejkę schroniska, każde zwierzę wydawało się go zauważać.

Pani Ania rozłożyła śpiwór w małym pokoju socjalnym, a Bordo tymczasem zaczął obchód.

Kiedy zobaczył Bordo, zadrżał nieco, ale nie schował się.

Bordo zamrugał i przeszedł dalej.

Gdy tylko zauważyła Bordo, wstała i przycisnęła się do krat.

Bordo podszedł bliżej, dotykając nosem jej pyska przez kratę.

Ty naprawdę masz dar, Bordo.

Zanim zapadła noc, Bordo odwiedził jeszcze kilka boksów.

Ale Bordo był jak cichy opiekun.

Ale zanim się położył, Bordo jeszcze raz spojrzał na korytarz.

– Dobra robota, Bordo – szepnęła Ania, gasząc światło.

Zwierzęta, choć początkowo niespokojne, uspokoiły się dzięki obecności Bordo.

Pani Ania siedziała przy małym biurku i uzupełniała notatki, a Bordo drzemał tuż obok drzwi, gotowy do działania w każdej chwili.

Bordo podniósł się natychmiast.

– Musimy sprawdzić, czy wszystkie zwierzęta są bezpieczne – powiedziała, głaszcząc Bordo po karku.

Bordo prowadził, a pani Ania trzymała latarkę nisko, by nie straszyć zwierząt nagłym światłem.

Ale kiedy tylko widziały Bordo, uspokajały się.

Bordo ją zauważył.

Bordo spojrzał w tamtym kierunku i zaszczekał raz, krótko, jakby mówił – idziemy tam.

Bordo szedł pierwszy, a jego nos szukał jakiegokolwiek niepokojącego zapachu.

Dobra robota, Bordo!

Wracając po schodach, Bordo raz jeszcze obejrzał się za siebie, jakby chciał się upewnić, że wszystko działa tak, jak powinno.

A Bordo?

Bordo zadarł nos i zamerdał ogonem, po czym ostrożnie ruszył w tamtą stronę.

Bordo położył się na podłodze tuż przy wejściu.

A potem ku zaskoczeniu każdego, kto by to widział, schował się między łapami Bordo.

Bordo?

Dzięki tobie nikt tej nocy nie czuł się samotny, powiedziała do Bordo, który znów usiadł na korytarzu gotowy do dalszej warty.

Tylko Bordo nadal czuwał.

Bordo podniósł się i podszedł do drzwi.

Bordo nie szczekał.

Bordo zdecydował się działać.

Nie możesz tu zostać, zdawał się mówić Bordo.

Bordo obszedł go powoli i, nie spuszczając z niego wzroku, zaczął prowadzić go w stronę ogrodzenia.

Spojrzał raz jeszcze na Bordo, po czym bezszelestnie zniknął w mroku.

Bordo jeszcze chwilę patrzył za nim, po czym wrócił do środka.

Rano, gdy pani Ania się obudziła, zauważyła Bordo śpiącego przy drzwiach.

Choć lis opuścił teren schroniska, Bordo nie spał spokojnie.

Bordo nie chciał zbudzić pani Ani.

Bordo wiedział, że jeśli lis znów się pojawi, Luna go usłyszy i ostrzeże resztę.

Spojrzał na Bordo.

Bordo podszedł do miski z resztkami karmy, wziął ją w zęby i położył.

Luna zamerdała ogonem, zbliżyła się do Bordo i szturchnęła go nosem w bok, jakby mówiła – mądry jesteś, kolego.

– zapytała zaskoczona, a Bordo tylko usiadł dumnie, patrząc na nią z błyskiem w oku.

Bordo, porucznik od zadań specjalnych.

Tylko Bordo już nie spał.

Bordo, ty w ogóle spałeś tej nocy?

Uśmiechnęła się pani Ania, wskazując na Bordo.

Pod wieczór, gdy Bordo i pani Ania szykowali się do powrotu do domu, cała ekipa schroniska zebrała się, by ich pożegnać.

Jeden z opiekunów podarował Bordo specjalną czerwoną chustkę z haftem.

A Bordo?

Kiedy auto ruszyło spod budynku, Bordo spojrzał przez tylną szybę.