Mentionsy

Bordo i Dom Który Ożył Nocą

Na trawie obok ławki leżał Bordo.

– Co myślisz, Bordo?

Bordo nie poruszył się, ale jego ogon delikatnie drgnął.

Parowała herbata, radiowe melodie grały cicho w tle, a Bordo leżał przy drzwiach balkonowych, jak zwykle w swoim ulubionym miejscu.

Bordo podniósł łeb i zamarł.

Bordo nie odpowiedział.

Gdy pani Ania zgasiła światło i poszła spać, Bordo został przy oknie.

Bordo.

Tym razem Bordo uznał to za zaproszenie.

Bordo poruszał się pewnie.

Bordo podszedł do ściany domu i spojrzał w górę.

Bordo zamarł.

Bordo nie wchodził dalej, jeszcze nie, tylko położył się pod oknem i czekał.

Gdzieś w oddali szczeknął inny pies, ale Bordo nie reagował.

Wiatr poruszał gałęziami, liście szeleściły po asfalcie, ale Bordo skupiał się tylko na jednym.

Bordo uniósł łeb i nadstawił uszu.

Bordo przecisnął się przez przerwę między deskami i przystanął tuż przy tylnej ścianie domu.

Bordo powoli zaczął krążyć wokół domu, szukając wejścia.

Bordo zamarł.

Bordo odwrócił się i popędził w stronę domu.

Bordo biegł, nie oglądając się za siebie.

Gdy zobaczyła Bordo, uniosła brew.

Bordo podszedł do niej i położył przy jej nogach kawałek szarego papieru.

Następnego dnia, z samego rana, razem z właścicielką, Bordo ruszył w stronę starego budynku.

Gdy zobaczyła Bordo, nie uciekła.

Bordo położył się obok staruszki i jakby wiedział, że właśnie rozwiązał swoją największą zagadkę.

Bordo siedział cicho, ale jego oczy śledziły każdy ruch.

Następnego dnia, gdy dzieci znów bawiły się na placu, drzwi domu pani Ani otworzyły się, a na trawnik wybiegł Bordo.

Dzięki Bordo ta osoba dostała pomoc.

— Jesteś prawdziwym detektywem, Bordo!

A Bordo?

Bordo miał nowy zwyczaj.

Dzieci otoczyły ją z radością, a Bordo, leżąc w cieniu drzewa, obserwował scenę z błyskiem w oku.

Dobra robota, Bordo.

A Bordo?