Mentionsy

Bordo i chłopiec, który bał się psów.

Bordo, Bordo Czarny Border Collie, był tam codziennym gościem.

I, co najważniejsze, na Bordo.

Nie bój się, to tylko Bordo, powiedziała Zosia podbiegając z piłką.

Bordo spojrzał na niego przez chwilę, przekrzywił łeb i...

Dzieci spojrzały na Bordo, a potem na chłopca.

Nikt nie śmiał się ani nie żartował, tylko szeptali – szkoda, bo Bordo to najlepszy pies na świecie.

Tego dnia Bordo nie bawił się jak zwykle.

Bordo z radością krążył wśród nich, delikatnie trącając noskiem te, które zbytnio się rozpędziły.

Nikt, oprócz Bordo.

Bordo wyszedł powoli, niosąc w pysku nie piłkę, a małego, szarego jeża.

Bordo położył jeża ostrożnie na trawie i spojrzał na Filipa.

Patrzył na Bordo.

Tylko pani Ania, właścicielka Bordo, wyszła jeszcze na krótki spacer z psem, zanim lunie.

Bordo maszerował spokojnie przy nodze, z lekko uniesionym ogonem i powagą w oczach.

I wtedy zobaczył ich, panią Anię i Bordo.

Pani Ania zrobiła krok, ale nie zdążyła, bo już bordo ruszył.

Bordo i pani Ania już zniknęli za rogiem.

Bordo leżał nieopodal, obserwując wszystko z cichą czujnością.

Odwrócił się powoli i... zobaczył Bordo.

Bordo podszedł wolno.

Bordo leżał nieopodal, pod cieniem drzewa.

Oderwał kawałek chleba i rzucił go w stronę Bordo.

Chleb upadł nieco za daleko, ale Bordo nie rzucił się po niego.

Bordo, krok po kroku, podszedł do ławki.

Każdego popołudnia siadał na tej samej ławce, a Bordo przychodził i siadał obok.

Dzieci zauważyły, że Filip coraz częściej się uśmiecha Nie uciekał już, gdy Bordo podbiegał za piłką Nie spoglądał nerwowo, gdy pies szczekał radośnie Czasem nawet sam rzucał mu kawałek bułki lub próbował zagwizdać, choć mu nie wychodziło Pewnego dnia Zosia przyniosła nową piłkę

Gdy piłka potoczyła się w jego stronę, kopnął ją lekko w stronę Bordo.

Bordo nie odpowiedział, ale jego ogon zaczął poruszać się powoli, cicho, jakby mówił – tak, to dla ciebie, zasłużyłeś.

Bordo nie ruszył się.

Bordo przekrzywił głowę i zmerdał ogonem szybciej.

Od chwili, gdy Filip po raz pierwszy pogłaskał Bordo, świat nabrał innych barw.

Teraz Filip siadał na ławce, a Bordo kładł łeb na jego kolanach.

Filip szedł obok nich z szerokim uśmiechem, a przy jego boku, krok w krok, szedł Bordo.

Obok niego – Bordo.

Bordo poruszył uszami i westchnął głęboko, jakby doskonale rozumiał każde słowo.

Nie tylko Bordo, ale i tego, co nieznane, bo czasem największą odwagą jest zaufać, dać drugą szansę, spróbować znowu.

I choć Bordo nie odpowiedział, nie musiał.