Mentionsy

ale najgorsze jest to, że Javier Bardem tego nie widzi, albo zdaje się nie widzieć, ponieważ Darren Aronowski odwołuje się tutaj troszkę do narracji rodem z filmów Polańskiego, mianowicie Dziecko Rosemary, a także chyba Lokator na podstawie Rolanda Topora, którą to książkę omówiłem, w konglomeracie ją znajdziecie, jeśli was interesuje, i Chimeryczny Lokator,

bo jednak ten kwartet aktorski, to tutaj przypominają się właśnie rzeczy, jakie robił Polański, czy to w Matni na przykład, gdzie z takiej małej grupki bohaterów i teatralnego właściwie punktu wyjścia filmu robi kino, które nie jest ekranizacją jakiejś sztuki teatralnej.

a to jest trudne, a to się udawało Polańskiemu, z takich kameralnych historii jak robić kino, Topor, Dziecko Rozmery, no Dziecko Rozmery było łatwiej, ale u lokatora.