Mentionsy

I nie tylko dla tak zwanych Swifties.

Dzisiaj podcast Her Story i nie tylko dla tak zwanych Swifties.

I to był wielki triumf Taylor Swift, której album Midnight wybrano płytą roku.

Swift przebiła tym samym rekordowy wynik Franka Sinatry, Ola Simona i Stevie'ego Wondera, którzy mieli po trzy takie wyróżnienia.

Zapraszam Państwa w imieniu Natalii Waloch i Katarzyny Wężyk, czyli autorek podcastu Her Story, do wysłuchania odcinka właśnie o Taylor Swift.

I tu właśnie robi się ciekawie, bo ekonomiści są zdania, że gospodarkę napędziły przede wszystkim koncerty Tyler Swift i Beyoncé oraz jednoczesna premiera dwóch kinowych hitów Barbie Oppenheimera, z których to Barbie zarobił chyba z półtora miliarda, więc tutaj też dziewczyny triumfują.

My zajmiemy się pierwszą na podium Tyler Swift, której trasa koncertowa w samych tylko USA wygenerowała 4,6 miliarda dolarów przychodu, czyli mniej więcej tyle, ile wygenerowały całe Igrzyska Olimpijskie w Pekinie.

Jej rodzice, Andrea i Scott Swiftowie, pracowali w finansach, choć matka w pewnym momencie pożyciła karierę i została pełnoetatową panią domu.

W tymże Miss Americana Swift pokazuje swoje pisane od czasów podstawówki pamiętniki i mówi, że od zawsze jej naczelną zasadą było być dobrą i czynić dobro.

Bo jeśli bowiem istnieje ktoś, kto mógłby uosabiać tą taką figurę dziewczyny z sąsiedztwa, tej takiej dobrej dziewczyny, uśmiechniętej, miłej, sympatycznej, uroczej, no to tym kimś jest właśnie Tyler Swift.

No ale to nie ta opowieść, bo ścieżka Swift nie była pełna kłód i cierniowych zarośli.

Po czwarte, Swift jest naprawdę pracowita jak diabli, a do tego miała pełne wsparcie rodziców, w tym zwłaszcza matki.

Wzięłam taki mem, Tyler Swift w męskim towarzystwie podpisany jako rzadkie, naturalne zdjęcie Tyler Swift w towarzystwie następnej piosenki.

Kiedy bowiem 19-letnia, czy bardzo młodziutka, oszołomiona Swift dziękowała za nagrodę, ona była w szoku, no bo była jednak z innego świata, z tego świata country.

I sala zaczęła buczeć, a ta zdezorientowana i oszołomiona Swift była przekonana, że wygwizdują i przeganiają ze sceny właśnie ją, więc dla niej to był szok.

Druga płyta Swift, Fearless, była na szczycie listy Billboardu, już na szczycie, bo ta pierwsza to była gdzieś tam niżej, a Taylor dostała dzięki niej cztery pierwsze statuetki Grammy, w tym za album roku.

Na przykład media będą zauważać, że Swift osiągnęła to, co wcześniej udało się tylko Beatlesom.

New York Times napisał, że, tu cytat, tworząc pop bez nawiązań do współczesności, panna Swift celuje wyżej, w ponadczasowość, do której niewielu artystów aspiruje.

W artykule wyborczej Moja Staniszewska pisze o Serge Donatonie Bate, naukowcu, który w poważnym eseju dla nie mniej poważnego brytyjskiego Sunday Timesa, który on zatytułował, uwaga, dlaczego Tyler Swift jest gigantem literatury, wyznał, że koncert Swift, jeden z tych na trasie w Arastor, był jedną z najwspanialszych nocy jego życia.

Taylor Swift jest prawdziwą poetką.

Z kolei Suzanne Garfinkel Crowell, amerykańska psychiatrka dzieci i dorosłych, napisała dla New York Timesa esej, w którym zanalizowała wpływ Swift na jej pacjentów, bo się okazuje, że do niej przychodzi masa ludzi, którzy po prostu opowiadają o wpływie piosenek Taylor Swift na ich życie.

I do jakiego stopnia traktują Swift niemal jak starszą siostrę, która przeprowadza ich przez trudne doświadczenia i też o tym, jak wielkimi dla nich przeżyciami są koncerty jej, kiedy mogą ją wreszcie zobaczyć.

Jako młoda, ładna, ubrana w brokat i róż kobieta, Swift musiała jednak też zebrać odpowiednią ilość batów od świata, który nie bardzo hołubi takie właśnie kobiety.

A w teledysku nagi manekin z twarzą Swift leżał w łóżku z różnymi osobami, między innymi z Donaldem Trumpem.

I do sprawy wmieszała się jeszcze Kim Kardashian, też duża persona popkultury i amerykańskiego show biznesu, która wrzuciła do sieci filmik z rozmową Westa ze Swift, który jakoby miał pokazywać, że Taylor się zgodziła na taki pasus w tej piosence i na całą tę seksualną otoczkę.