Mentionsy

o walczących młodzieży, dzieciach, harcerzach, a też o walczących kobietach, żołnierzach Armii Krajowej.

Choć dziś już ten aspekt historii cywilów w Powstaniu Warszawskim jest uzupełniany przez wiele opracowań, ale przez lata było tak, że o Powstaniu opowiadano z perspektywy żołnierzy Armii Krajowej, a te doświadczenia powstańcze były, jakby je pokazać na skali, tam były bardzo różne.

Często cywile, którzy byli cywilami przed powstaniem, dołączali się do walczących żołnierzy Armii Krajowej.

Ludność cywilna miała coraz mniej wyrozumiałości dla Armii Krajowej i te postawy stawały się coraz bardziej krytyczne wobec żołnierza Armii Krajowej i walki, o czym dziś już tak nie pamiętamy, bo też ta perspektywa właśnie ludności cywilnej nie jest nam pewnie aż tak bliska.

Moja perspektywa to perspektywa osoby mieszkającej od kilku lat w Londynie i zajmując się archiwami Armii Krajowej, dokumentami, które przekazują suche fakty, przekazują, emocje są widoczne w tych dokumentach, ale niewypowiedziane wprost.

Mimo, że nie było broni, to starano się w jakiś sposób wspomóc walczące oddziały Armii Krajowej.

Zatem, aby dowódca powstania lub też komenda główna Armii Krajowej, będąca na początku na Woli, później na Starym Mieście i na końcu na Śródmieściu, skontaktowała się z oddziałami

które zostały przyznane żołnierzom Armii Krajowej i dzięki temu po upadku powstania zostali oni osadzeni w oflagach i stalagach na terenie Niemiec i zostali potraktowani jako jeńcy wojenni.

I jakby w konsekwencji tej uznania przez Niemców konwencji genewskiej w stosunku do żołnierzy Armii Krajowej, do powstańców, wiele dziesiąt tysięcy przeżyło.

żołnierzy Armii Krajowej poza granicami kraju.

Przede wszystkim niezmiernie ciekawa dla mnie zawsze jest ta historia o dowódcach Armii Krajowej i o żołnierzach Armii Krajowej, którzy znaleźli się...

To był Tadeusz Komorowski, pseudonim Bur, dowódca Armii Krajowej.

To było wielu, wielu innych dowódców, którzy pracowali w komendzie Głównej Armii Krajowej, ale też żołnierzy, ich podopiecznych.

czytali w pismach podziemnych, czy słyszeli w Warszawie jedynie tutaj wypowiadane szeptem legendy o tym, że jest dowództwo Armii Krajowej, że czuwa i że prowadzi walkę.

zajmuje się utrzymaniem archiwów oddziału 6 Sztabu Naczelnego Wodza oraz komisji weryfikacyjnych, które po wojnie spisywały losy żołnierzy Armii Krajowej.

o Armii Krajowej, o tym największym wydarzeniu w ich życiu, również o Powstaniu Warszawskim.

Oni do końca swoich lat, a niektórzy żyli jeszcze w latach 80., dowódcy Armii Krajowej i oni poświęcili się, aby tą historię spisać, opracować, żeby też walczyć o...

prawdę w momencie, kiedy w mediach zagranicznych była zakłamywana historia Armii Krajowej czy Powstania Warszawskiego, a ze strony Polski Ludowej wtedy nie można było liczyć na obronę.