Mentionsy

W 2013 roku pojechałeś po raz pierwszy do Czarnobyla.

No ale może nie bądźmy takimi pesymistami i ludzie często podają jako argument, bo Czarnobyl, bo reaktor wybuchnął.

W Czarnobylu faktycznie eksplodował.

jak możemy się dowiedzieć ze wszelkich raportów, czy chociażby ze słynnego serialu Czarnobyl od HBO, słynny przycisk AZ-5, który wtedy był jeszcze przyciskiem, potem go zmieniono na pokrętło.

I to się stało właśnie w Czarnobylu.

A wioska Czestogałówka nie przetrwał, przepraszam, cmentarz, gdzie początkowo pochowana była jedna z ofiar katastrofy czarnobylskiej.

Po prostu graniczył z Czarnobylską Elektrownią Jądrową.

Może powiedzmy, kim są ci ludzie, samosioły, ostatni ludzie Czarnobyla, jak ich tak nazywam.

Jak trendowatych, tych z Czarnobyla, bo ty nam tu teraz przyjechałeś, będziesz nam tu teraz promieniowanie przywoził, pozarażasz nas czymś.

Przychodzi inna matka, targa go za rękę, nie baw się z nim, on jest z Czarnobyla.

A nagle są wywiezieni 100 kilometrów dalej i jeszcze wytykani, jako ci z Czarnobyla.

Tym bardziej, że w Czarnobylu często dawano im nadzieję, bo były przypadki, bo to też nie było tak, że zamknięto, utworzono czarobyską strefę zamkniętą,

Oficjalnie 50 paru, ale tu też mam nadzieję dojdziemy do tego, bo ja rozróżniam o tych, którzy żyją w mieście Czarnobyl, o tych, którzy żyją na wioskach opuszczonych.

Dlatego ostatni ludzie Czarnobyla.

Bo miałem takie wyobrażenie o Czarnobylu, jakie mają wszyscy w internecie i wszyscy prawdopodobnie ci, którzy słuchają teraz tej rozmowy, a nigdy tam nie byli.

Bo jak wygląda Czarnobyl?

No ale wszystko jest brązowe, wszystko jest smutne, wielkie pałacie terenów, wjeżdżasz do miasta, widzisz mnóstwo opuszczonych budynków, po czym nagle jedziesz do Czarnobyla, ja byłem w lipcu, wszystko jest kolorowe, zielone, mnóstwo roślinności, wysiadamy z auta, mówi ci ktoś, że jesteśmy w mieście, a widzisz tylko ścianę liści i myślisz, jakie miasto, przecież to jest las, a nie miasto.

Kupiłem sobie nawet dwa dozymetry i co, jedziemy pół godziny przez strefę czarnobylską, bo to jest bardzo duży teren.

Przede wszystkim wjeżdżamy do Czarnobylu od strony południowej, od tej najmniej skażonej, od strony Kijowa wjeżdżamy, tam jest główny wjazd.

Plus jeszcze jak spojrzymy sobie na mapę czarnobylskiej strefy zamkniętej,

Ja mówię, no okej, czyli jeżdżę do Czarnobyla i mam niedobór radioaktywnego pierwiastka.

Złomiarze pracowali w Czarnobylu i większość z tych pojazdów już trafiła dawno na złom i dawno zostały zdekompletowane.

To jest może i banalne hasło, ale jest w Czarnobylu naprawdę obowiązujące.

Niestety, jak się odbywały wycieczki do Czarnobyla, bywali organizatorzy, którzy po prostu... Mnóstwo ludzi chciało zarabiać pieniądzem na Czarnobylu.

Wiesz co, masz rację z tym, że ja bardzo długo do Czarnobyla jeździłem zainteresowany miejscem, radioaktywnością, budynkami, historią tego miejsca.

Ludzie mnie nie interesowali i to brzmi trochę okrutnie, szczególnie biorąc pod uwagę, że czym się teraz zajmuję, że robię pomoce humanitarne do tych ludzi, że napisałem książkę o ludziach Czarnobyla, że obecnie wciąż tam jeżdżę w czasie wojny, ale do ludzi właśnie, a nie do miejsca.

Zupełny przypadek, bo pojechałem najpierw do wioski Łubianka, żeby tę wioskę eksplorować, czyli znowu poznać historię tego miejsca, budynki, sfotografować, bo to było jednak kilkanaście lat temu, kiedy temat Czarnobyla nie był aż tak znany jak obecnie i z tej wioski zdjęć współczesnych w internecie praktycznie nie było.

W Czarnobylu przecież nikt nie żyje, tak?

Pani Olga powiedziała, że idzie po pomoc do leśnictwa Puszczy Czarnobylskiej, do pracowników strefy, żeby wezwać pomoc, bo coś się z nią złego dzieje.

No tylko, że do leśnictwa Puszczy Czarnobylskiej było 6 kilometrów, a ona w pełnym słońcu bez wody wpadła na pomysł, że tam pójdzie, gdzie już słabła.

A ona ma lepszą, czystszą wodę, bo akurat wody gruntowe są w Czarnobylu bardzo czyste, więc mikroplastiku tam nie ma.

Pojechaliśmy do administracji strefy czarnobylskiej, bo tam, wyobraź sobie, był człowiek odpowiedzialny za samosiołów.

No i tak wpadłem w ten czarnobylski świat.

Kiedyś jedną z babuszek z Czarnobylskich spytałem, właśnie takie jak ty zadałem pytanie, ale co pani tu robi?

Więc jest życie ciężkie w Czarnobylu i ten wiek to jest coś, co ich martwi najbardziej, że z roku na rok są coraz mniej sprawni i niestety coraz mniej ludzi może sobie faktycznie pozwolić na tę pracę fizyczną i samotność.

Od dziesięciu lat jeżdżę, robię pomoce humanitarne dedykowane czarnobylskim babuszkom i wiesz jak wygląda, kiedy przyjeżdżamy z takimi tobołami wielkimi.

Nie, z administracji strefy czarnobylskiej przywożą pieniądze, tylko jeszcze przed wojną przyjeżdża sklep obwoźny raz w miesiącu.

Obecnie nie przyjeżdża, więc mogą poprosić pracowników strefy czarnobylskiej, na przykład policjantów, strażaków.

Więc Czarnobyl wymaga odporności.

Więc pamiętam zresztą scenę u pani Marii Ilczenko z wioski Kupowate, która ma duże problemy zdrowotne, ale z niezłą jajcarą, mimo że mieszka w Czarnobylu, jest tak nieprawdopodobnie elokwentną postacią.

Które są opuszczone w czarnobylskiej strefie zamkniętej.

Nie zostało nam dużo czasu, dlatego się cieszę, że możemy tutaj posiedzieć, porozmawiać, przedstawić ten temat, póki oni jeszcze żyją, bo Czarnobyl jeszcze nie umarł.

Żeby, jeśli kiedyś będziesz chodził po Czarnobylu, nie wiem, może nam się uda pojechać i trafiasz na taką chatę i nagle możesz przeczytać, że i wiesz, nagle nie jest to dla ciebie opuszczona chata, ale ta chata nagle ma imię.

I wróciłem niedawno z Czarnobyla i niestety kolejne tabliczki musiałem zamontować.

I ja się trochę boję momentu, kiedy będzie już ostatni człowiek Czarnobyla.

I wtedy Czarnobyl naprawdę umrze.

Tylko pamiętajmy, bo Czarnobyl dla nas wszystkich, szczególnie w internecie, jest miejscem wymarłym, miejscem katastrofy, gdzie kiedyś coś się wydarzyło, te 40 lat temu i to było dawno.

I Czarnobyl jeszcze żyje.

Zostało niewiele lat, więc pamiętajmy o Czarnobylu, też o tej ludzkiej stronie Czarnobyla.

Uzależniono od naszych zbiórek tak naprawdę, bo obecnie nie da się do Czarnobyla pojechać, tak typowo eksploracyjnie.

Bo nie po to wracała do Czarnobyla, do swojego domu, żeby umrzeć poza nim.

Zmieniło mnie i się zastanawiam, czy na lepsze, czy na gorsze, szczerze mówiąc, bo jestem gorzej przystosowany po Czarnobylu do życia w społeczeństwie.

Dorastam powoli do myśli, że chyba rzucić wszystko i wyjechać do Czarnobyla byłoby najlepiej.

Jeśli temat was wciągnął, to też gorąco polecam twoją książkę Ostatni ludzie Czarnobyla.