Polska nadzieją dla Wietnamczyków. „Marzymy, żeby powtórzyć 4 czerwca”

Słuchacie Państwo Radia Wnet, a w studiu jest zapowiadany gość, Ton Banan. Dzień dobry. Ja się uśmiecham, bo to oczywiście osoba, którą ja też i prywatnie już od wielu lat znam, bardzo lubię, ale to też jest polsko-wietnamska dziennikarka, autorka, tłumaczka, pisarka, a także aktywistka z bardzo ciekawą przeszłością. Dzień dobry, witaj Banani. No dobrze, zacznijmy od wizyty premiera Donalda Tuska w Wietnamie. Ja przed chwilą mówiłam o tym, że ogłoszono już kilka ważnych takich strategicznych partnerstw, ale ty na Wietnam spoglądasz z zupełnie innej strony. Pokrótce dwa słowa, to jeżeli pozwolisz, ty byłaś osobą, która... A może sama opowiedz w skrócie, jak wyglądała twoja historia? Oj, w skrócie 30 lat pobytu w Polsce.

A pozbawiono mnie tego paszportu, więc byłam tak naprawdę półnielegalnie. Wtedy w trybie ekspresowym polski prezydent nadał mi polskie obywatelstwo. Bo jakbyś się do Wietnamu wróciła, to mogłyby tam czekać dramatyczne konsekwencje i dlatego teraz przejdźmy. Wy tutaj, z perspektywy przynajmniej częściowo Wietnamczyków, którzy w Polsce przebywacie, nie patrzycie z takim entuzjazmem na wyjazd premiera Donalda Tuska, na te umowy, które tam są zawierane. Dlaczego? Po pierwsze dlatego, że te umowy odbywają się kosztem wolności Wietnamczyków. Mówmy to wprost.

Została przeszladowana. Teraz odsiaduje szósty rok wyroku dziewięcioletniego. Wyroku dziewięcioletniego. Czy to są takie więzienia, jak znamy tutaj w standardach europejskich, polskich? Czy może tam to oznaczać dużo trudniejszą drogę dla takiej kobiety? No i właśnie, to jest jedna z treści naszego listu otwartego do premiera Tuska, wysłaliśmy ten list przed jego wyjazdem do Wietnamu, upominając, że właśnie Że to nie jest tak, że idziemy sobie do więzienia, tylko to są obozy, to są tortury. Właśnie Duan Chiang, dziennikarka, o której właśnie rozmawiamy, stała się przez te tortury niepełnosprawną osobą.