19.11.2025 Szantowisko - Patryk Pulikowski i Piotr Kowalewicz

Co się stało, że nas nie było? Wymyśliłem sobie, że naszą dzisiejszą audycję sponsorują dwie cyfry. Prawie jak w ulicy sezonkowej. Dobra, jakie? Trzy i dwa. Trzy, bo nie było nas trzy tygodnie. Ludzie kochani, a dwa to na koniec powiemy. Dwójkę straciłeś na wyjeździe. Nie, na szczęście nie. Udało się wszystko. Bo nas jest dwóch. I na razie trzymajmy się tego słowa. Jesteśmy Państwu winni ogromne przeprosiny, bo żegnaliśmy się z Państwem na tydzień, nie wiedząc o tym, że spotka nas tutaj mecz AZS-u, który wyeliminował naszą kultował audycję z anteny i chyba już od razu wiemy, że za tydzień nas nie będzie.

Od razu wiemy. No więc to jest ta cyfra dwa, o której wspomniałem i o której mieliśmy na koniec powiedzieć. Musimy bardziej się przykładać do scenariusza, ponieważ podbieram Ci najlepsze grepsy. Ale to nic, to nic. Najważniejsze, że jakoś to płynie, proszę Pana. Ale nie wiem, czy pan zauważył, że nasz dzisiejszy wpis na naszym Facebooku zrobił szał. No to przede wszystkim. Oczywiście, że tak, ale słuchacze pragnęli, już nie mogli się doczekać. Więc bardzo się cieszymy, że ponownie możemy być z państwem. Jesteśmy dzisiaj tą godzinę, krótką godzinę. Za tydzień nas nie ma i potem miejmy nadzieję, że będziemy chyba jakieś play-offy, ale to jeszcze nie teraz. Nie, jeszcze nie teraz. Audycja spada dlatego, że AZS gra w te dni i jest transmisja na żywo w radiu i nasza audycja się po prostu...

Kolejny dzień przypływa znów, podobne tato tamtych stóp, zbijają ciężkie żagle snów, tamte dziewczyny. Jest jednak coś, co daje żyć, bo nie wiadomo czemu dziś, uparcie drąży jedna myśl, tamte dziewczyny. Z nadbrudnych garów, któreś chce Wypatrzeć go za chwilę, dwie A może spytać, powiedz, gdzie Zakotwi drzemy Choć już w tym miejscu innych nie A w dali znika żagla biel Coś kryją wśród jesiennych mgieł Tamte dziewczyny To mazurskie dziewczyny, co piękniejsze jeszcze są.

Spotkaliśmy się raz wieczorem w jazielach Brodalinka Poszliśmy zaraz do knajpy na zacny krupnik i drinka Piliśmy godzinę całą, piliśmy godzinę dwie Lecz ciągle było za mało, żeby natroić się Piliśmy godzinę całą, Piliśmy godzinę dwie, Lecz ciągle było za mało, Żeby naprolić się. A chrypar zakrzyknął zielak, Lecz zaraz pod stół wpadł, I troje nas pozostało, By głośno śpiewać i grać.

Żegnaj brzegu Tawothi, a dwie mormon chi. Biały ptak u Kremontu, w morze czas wyjść. Białe skrzydła ma Klipper, lekko pieści je wiatr. Niespokojny jak mewa, chciałby ruszyć w jej ślad. Żegnajcie kamraci, rozstania już czas. Biała pani północy, białą głową wabina.