#168 Opowieści rowerowe z Jedwabnego Szlaku - Robert Maciąg - część 7

Partnerem audiobookowych odcinków podcastu rowerowego jest Empik Go. Sprawdź opis odcinka, aby dowiedzieć się więcej. Empik Go prezentuje Produkcja oryginalna Earborne Media Iran Czasem jesteś kimś więcej niż tylko sobą. Czasem reprezentujesz jakąś grupę ludzi, jakieś idee, wartości. Czasem jesteś całym swoim krajem. Inni odbierają cię tak, jakbyś był uosobieniem swojego kraju i całej jego historii.

Jeżeli zrobisz coś dobrego, nie powiedzą, że taki jeden Robert to jest fajny gość. Powiedzą, że Polacy to fajni ludzie. Jeżeli zrobisz coś złego, będzie dokładnie tak samo. Na przykład taki Brytyjczyk na irańskiej granicy. Nikt już nie postrzega go wyłącznie jako imię, nazwisko i numer paszportu. Ważną rolę odgrywają tu również stosunki dyplomatyczne między Wielką Brytanią i Iranem. Dlatego właśnie Ben usłyszał, pan z Anglii? To proszę tu z nami, musimy pobrać od pana odciski palców i porównać z tymi, które zostawił pan w naszej ambasadzie. Tak, bardzo nam przykro, ale pan rozumie. Ja mam przepisy, muszę się ich trzymać. A dwoje Polaków? A kogo obchodzi Polska? Może tylko tyle, że akurat pracownikowi z informacji turystycznej było przykro z powodu katastrofy samolotu w Smoleńsku.

Nieraz błądzilibyśmy po wioskach, chodzilibyśmy głodni albo spragnieni, a oni potrafili bez żenady pokazać na nas palcem, złożyć ręce pod policzek i przechylić lekko głowę. I wiedzieliśmy, że dziś mamy zaproszenie na noc do czyjegoś domu. Klepali nas po plecach i jedną dłoń przykładali sobie do ust, a drugą do żołądka i wiedzieliśmy, że gdzieś ktoś szykuje dla nas obiad. Rzeka Araks przecina Azerbejdżan w połowie. Dzieli go na północny, który dziś jest niepodległym państwem i południowy, który jest jedną z irańskich prowincji. Jeszcze na początku XIX wieku Azerbejdżan w całości należał do Persji. Legenda głosi, że perski władca Fatch al-Shah Kadżar, rządzący krajem na początku XIX wieku, stracił północny Azerbejdżan na rzecz Rosji z lenistwa.

Jego doradcy przestrzegali go przed ruchami wojsk rosyjskich, a on nie mógł znaleźć w sobie dość siłej motywacji, by ruszyć z armią do nieuchronnej konfrontacji, do której faktycznie doszło. W końcu, gdy już było za późno i prasowie przegrali wojnę z carem Aleksandrem I, szach rzucił ponoć, że nie ma czego żałować, bo tam i tak nie ma dobrej wody do fajki. I tak Azerbejdżan podzielono na dwie części. Wielkie góry, głęboki kanion rzeki Araks i linia wyrysowana na papierowych mapach. podzieliły naród, rodziny i przyjaciół. O tym, ile było w Rosjanach desperacji, a ile w Persach pychy, może świadczyć to, że 10 tysięcy żołnierzy zwyciężyło armię pięciokrotnie większą. W pustych, bezdrzewnych górach, gdzie na zwycięstwo liczyli Persowie, Rosjanie wchodzili w parowy i zagłębienia strumieni.

Zaprosiłem Roberta do tego, żeby nagrał sam kilka fragmentów i zobaczymy, co z tego dalej wyjdzie. Ja już je słyszałem i zapraszam cię serdecznie do tego, żeby w przyszłym tygodniu posłuchać o irańskich dżunglach i o Teheranie. Myślę, że To będzie taka sama przyjemność dla ciebie, jak i dla mnie. To naprawdę jest fajny materiał, zwłaszcza kiedy czyta go autor, bo no cóż, ja trochę mogę poudawać emocje, trochę przeaktorzyć, ale myślę, że w Robercie pomimo tylu lat te wspomnienia są ciągle bardzo żywe i no cóż, ja dziękuję mu za to, że się podjął tego wyzwania, a was zapraszam za tydzień. Do usłyszenia. Empik Go dziękuję za uwagę i zaprasza na kolejne odcinki.