Żulczyk: pisząc o Dario musiałem się nim stać. MELLINA - Meller

Kiedy na przykład pisałem książkę dawno temu w Warszawie, dalszy los tych postaci, to gdzieś tam pisząc tego Daria z dawno temu w Warszawie, to sobie gdzieś tam widziałem bardziej jednak Jana Frycza, nie? Ja byłem na pisaniu tej książki strasznie zmęczony. Po Darku? Tak. Ja nie wiem czy to zmęczenie w ogóle mi... Wydaje mi się, że ono mi jeszcze trochę nie przeszło. Ja się nim trochę musiałem stawać. I on ten patrzył mi tak w oczy i mówi tak, jeśli tu zostaniesz, to ja wypiję twoją krew. I już nie będziesz robił tego, co robisz. Tylko będziesz mój. I będziesz w tej pracy. Mówi, bo ja jestem agentem kościoła szatana, stary, naprawdę. W jednym rogu, od sufitu do podłogi, była ta właśnie, na wysokość tego pomieszczenia, te prawie 4 metry, sterta papieru. Skoroszytów, aktówek. Pokazał tak mniej więcej na środek i mówi tak, widzisz Kuba, dobrze, że tego maila jednak wysłałeś, bo jakbyś papierem wysłał, to byś gdzieś był tu, o.

Nie wiem. Można łatwiej. Można do Kalisza jechać. Nie trzeba na Syberię. A najważniejsza rzecz. I on wtedy patrzył mi tak w oczy i mówi tak. Jeśli tu zostaniesz, to ja wypiję twoją krew. I już nie będziesz robił tego, co robisz. Tylko będziesz mój i będziesz w tej pracy. I mówi, ja zabiorę twoją duszę i ja złamie twoje pióro. I nie będziesz w stanie już robić tego za rok, za dwa lata, za pięć lat. Nie będziesz już w stanie robić tego, co teraz robisz. I mówi, ja ci to obiecuję. Będziesz próbował to robić, ale to nie będzie jakby w połowie takie, w jednej czwartej takie, jakie by było, gdybyś nie przyszedł tu do pracy, nie? Mówi, bo jestem agentem, mówi, kościoła szatana, mówi, stary, naprawdę.