Czy warto dać sobie drugą szansę? DROGOWSKAZY

Praca tych dwojga osób jest bardzo ważna, żeby oni jakoś byli dla siebie oparciem i wsparciem, żeby byli dla siebie osobami, które przede wszystkim dadzą sobie bliskość, na bazie której będą w stanie przetrwać i tworzyć relacje po swojemu, tworzyć coś nowego, coś co będzie tylko ich. DROGOWSKAZY. Czas na Drogowskazy, kolejne spotkanie na antenie Eski Rock. Cieszę się, że się słyszymy i że, jak mam nadzieję, przed nami kolejna wspólna godzina. Ja się nazywam Aleksandra Galant i myślę, że gdybym zapytała Was, czym żyliśmy w lipcu, każdy mógłby udzielić innej odpowiedzi. Jedni powiedzieliby, że mundialem, bo z tego co pamiętam, to on jeszcze w lipcu trwał w najlepsze.

Nie zdziwię się, jeżeli wiele osób zadaje sobie pytanie, czy takie relacje, które raz już się zakończyły, mają z jakiegoś powodu szansę udać się po latach, po miesiącach, po przerwie. Nie znam odpowiedzi na te pytania, ale udało mi się zaprosić gościa, który zgodził się ze mną na ten temat pozastanawiać i jest to pan Paweł Węcławiak, który jest terapeutą systemowo-integracyjnym, a także certyfikowanym terapeutą uzależnień związanym z Centrum Terapii Dialog. Witam w Drogowskazach. Dzień dobry. Dzień dobry państwu, dzień dobry pani redaktor. Proszę mi wybaczyć ten plotkarski wstęp, ale wydaje mi się, że historia show biznesowej pary, o której powiedziałam, naprawdę trochę różne osoby ośmieliła do rozważań. Mnie również. I ja tutaj nie oczekuję od pana odpowiedzi rozstrzygających, bo rozumiem, że mówimy o takiej materii niezwykle ulotnej.

I czy kiedy pan obserwuje chociażby osoby w swoim gabinecie, ma wrażenie, że ta miłość, która lata temu miała swój początek, z tą osobą została? DROGOWSKAZY. Tak sobie pomyślałem, że mogę też trochę i panią, i słuchaczy, i może też trochę siebie rozczarować, bo w gabinecie posługuję się pewnymi prawdami o człowieku. Na przykład takimi, że wchodzimy w relacje często na bazie, bym powiedział, zaspokajania potrzeb. Dlatego też wchodząc chociażby w relacje z drugą osobą, ogromne na przykład znaczenie będzie miało to, jaki posiadamy na chociażby styl przywiązania, który nabyliśmy podczas dzieciństwa, ale też który się kształtował z nami, kiedy dorastaliśmy jako młodzi ludzie. No i finalnie jakby cały czas jesteśmy w takim procesie budowania i przeżywania tego stylu.

Jeżeli ja się dobrze orientuję, to jest również wniosek na bazie rozmów, które odbywałam w Drogowskazach. Styl przywiązania to jest coś, czego już nie zmienimy. No właśnie to tak nie do końca. To nie jest takie jednoznaczne. Chociażby doktor Sząstowski pisze w swojej książce, takim poradniku dla terapeutów w Pary, że badania wskazują na to, iż ten styl właśnie może się zmieniać i przybierać inne kształty niż miał on na początku, czyli Wniosek jest taki, że nie jesteśmy skazani, że tak powiem, na ten jeden styl przywiązania. Pytałam Pana sporo o rozstania, dlatego że wydaje mi się, że to, jak ludzie się w pewnym momencie żegnają, może mieć wpływ na to, jak w pewnym momencie znów się powitają. Dużo o rozstaniach już powiedziano, również o tym, że rozstanie dla wielu osób też ma swoje fazy.

Nie? Z różnymi ludźmi, nie tylko w związkach romantycznych, takich stricte. Te rozstania na przykład nas zaskakują, potrafią być nieprzyjemne, urwane. Czasami brakuje właśnie tego dokończenia, tego domknięcia. Dokładnie. Zaglądam w to, co pani powiedziała, czyli żeby to było coś takiego ostrego. Wtedy tym bardziej by to potęgowało taką trudność, żeby dobrze się rozstać. Myślę, że rozmowa o dobrych rozstaniach to jest temat na zupełnie inną rozmowę, dlatego że to jest bardzo duży obszar. Być może jest to inspiracja i pomysł na kolejny odcinek Drogowskazów. My dzisiaj zajmujemy się rozstaniami, które przerodziły się po latach, być może latach, może miesiącach, w powroty. Czy to są powroty udane i w jaki sposób do tych powrotów trzeba podejść, żeby nie zrobić sobie i drugiej osobie krzywdy?

O tym mam nadzieję, że będziemy rozmawiać w drugiej części naszej rozmowy. Wtedy w dalszym ciągu waszym i moim gościem będzie pan Paweł Węcławiak, który jest terapeutą systemowo-integracyjnym, a także certyfikowanym terapeutą uzależnień związanym z Centrum Terapii Dialog. Zostańcie z nami, zostańcie z Drogowskazami. Wracamy do naszej rozmowy już za kilka minut. Do usłyszenia. Aleksandra Galant. Drogowskazy. Rozmowy o życiu. Witam się z wami po raz drugi, bo też druga odsłona Drogowskazów rozpoczyna się na antenie Eski.rok. Ja się nazywam Aleksandra Galant, tak gwoli ścisłości, a naprzeciwko mnie siedzi pan Paweł Węcławiak, który jest terapeutą systemowo-integracyjnym i certyfikowanym terapeutą uzależnień.

Związanym z Centrum Terapii Dialog dzisiaj rozmawiamy o powrotach po rozstaniach. Być może okaże się, że w bliskim otoczeniu również macie takie pary. Kiedy ja się przyjrzałam tematowi, to utwierdziłam się w przekonaniu, że tak właśnie jest. Też znam osoby, które jakiś czas temu definitywnie powiedziały sobie do widzenia, rozstały się, minęło trochę czasu, płynęło trochę przysłowiowej wody w Wiśle i okazało się, że dziś DROGOWSKAZY.

Kiedy rozmawiałam z bliską osobą i dzieliłam się z nią moimi refleksjami na temat zbliżającej się rozmowy w drogowskazach, to ktoś mi powiedział, ale dlaczego ty zakładasz, że te osoby od razu będą budować związek? Może one po prostu Chcą się ze sobą dobrze bawić. To jest też ciekawe. Tak sobie pomyślałem, jak pani teraz podzieliła się tym swoim doświadczeniem z tej rozmowy. Jak pani rozmawiała z jakąś osobą, to ona też coś wniosła, jakąś swoją myśl, jakiś pomysł i spojrzenie. Rozmowa to jest w ogóle kluczowy element. Taki kluczowy element, jeżeli chodzi o tworzenie relacji, tworzenie związku, szczególnie w kontekście powrotu. Że te osoby być może na początek zdecydują się ze sobą rozmawiać i ustalić, dlaczego w ogóle chcą tworzyć tą relację i myślę, że to jest jakoś tak bardzo ważne. Oczywiście rozmawiamy dzisiaj w kontekście par, stawiając na pierwszym miejscu te dwie osoby, które ją tworzą.

Jest to, że występuje tam taka dynamika, zażyłość, taka energia. Mianowicie chodzi o to, że nawet jeżeli te pary, nie wiem, kłócą się, to właśnie to jest jakaś podstawa, żeby one były. Żeby te osoby były ze sobą, że jakoś mogą być ze sobą. Nawet pomyślałem sobie, że jak one się rozstają, DROGOWSKAZY.

W takim sensie, że jak ktoś mnie kiedyś oszukał i oszuka mnie jeszcze raz, to może być to tak jakbyśmy, nie wiem, dotknęli jeszcze nie zabliźnionej rany, nie? W takim sensie i to może być strasznie trudne i bolesne. Idzie mi do głowy takie pytanie, czemu w ogóle w związku jest potrzeba obietnic? Może to byłoby w ogóle ważne, żeby zadać sobie takie wspólne pytanie. DROGOWSKAZY. To jest bardzo ciekawe. DROGOWSKAZY. Czemu my w ogóle chcemy sobie coś obiecywać? Jaką to w ogóle pełni funkcję? Gdyby w naszym związku nie było obietnic, to co? Co by to znaczyło? Jak by to wpływało na nasz związek, na nasze życie? Po czym byśmy to poznali, że nie ma tych obietnic w naszym życiu na przykład? No i właśnie, realnie jaką by tworzyło rzeczywistość to, że nie ma obietnic w naszym związku? Czy by to nie pozwalało nam być razem? Czy by to coś utrudniało?

Rozmawiamy sobie o tym, co było, o tym momencie, kiedy decydujemy się do siebie wrócić, ale myślę, że warto się też przyjrzeć temu, co znów razem próbujemy zbudować. Spojrzeć w tzw. przyszłość i zastanowić się, w jaki sposób swoją relację można kształtować i czy ona będzie różnić się zarówno od tej, którą stworzyliśmy już raz w przeszłości, Drogowskazy. Rozmowy o życiu. Finałowa odsłona Drogowskazów rozpoczyna się na antenie Eski.rok.

Czy ona mogłaby na przykład robić coś innego? W ogóle na początek trzeba byłoby się zastanowić. Dlaczego to robiła? Jaką to pełniło funkcję? To jakbyśmy doszli do tego, że to pełniło funkcję regulatora poziomu bliskości w relacji, to moglibyśmy się zastanowić, jak jej znaleźć bardziej konstruktywne rozwiązanie, żeby to nie było właśnie realizowane poprzez te imprezy, które wiadomo też się wiążą być może z jakimiś innymi relacjami, może z alkoholem, może z innymi jakimiś czynnikami, które niekorzystnie wpływają na relacje. Bardzo dużo i w tej rozmowie, ale też w innych nagraniach Drogowskazów mówimy o potrzebie rozmawiania, o tym, żeby mówić sobie. Ja nie lubię określenia komunikować, ale niech będzie komunikować sobie, co się dzieje, w jaki sposób różne rzeczy odbieramy.

Bardzo panu dziękuję za to dzisiejsze spotkanie. P. Dziękuję bardzo. Nasza rozmowa dobiegła już końca. Myślę, że taki temat, który nawet jeżeli nie dotyka nas bezpośrednio, to może być pewnym przyczynkiem do refleksji na temat tego, jak funkcjonujemy w relacjach, w których jesteśmy, jak też funkcjonujemy sami ze sobą, bo o tym drugim mówi się zdecydowanie mniej, a jest to równie, jeżeli nie jeszcze trudniejsze. Zachęcam was, żebyście wrócili do tej rozmowy, a jest to możliwe dlatego, że trafiła już do naszego archiwum na Spotify i na YouTubie. Tam możecie ich szukać. Odsyłam was także oczywiście na konto Drogowskazów na Facebooku, gdzie staramy się publikować zapowiedzi kolejnych rozmów, które pojawiają się na naszej antenie.

Ale tak co do zasady to jest już wszystko na dzisiaj. Bardzo wam dziękuję za to spotkanie. No i niezmiennie mam nadzieję, że słyszymy się już niedługo. Do usłyszenia. Aleksandra Galant. Drogowskazy.