NIC O DUSZY! A IMIGRANT „BRZYDKO SIĘ BAWI” W POLSCE | SPRAWKI RANO

Ojciec Święty niejednokrotnie sugerował, że pod względem stanu środowiska żyjemy w najgorszych czasach, bo świat płonie z powodu globalnego ocieplenia, a rozwiązaniem rzekomego problemu cierpiącej planety Mają być według słów papieża Leona, uwaga, ekologiczne nawrócenie i Eucharystia jako ekologiczna szkoła. A odnośnie unikania wszelkiego innego czarnowictwa papież Leon powiedział, nie chodzi tu o naiwny Nie optymizm, lecz o odnowioną wierność misterium Chrystusa, który stając się człowiekiem zechciał dzielić z nami nasze życie. On musiał upodobnić się pod każdym względem do braci i wziął na siebie konsekwencje grzechu, umierając jako okup za wszystkich.

To właśnie takie współdzielenie losu z ludzkością jest drogą, której Chrystus wymaga od Kościoła. Dlatego też konstytucja soborowa Księga Gaudium et Spes rozpoczyna się stwierdzeniem, że Kościół uznaje za swoje radość i nadzieję, smutek i lęk ludzi w naszych czasach, szczególnie ubogich i wszelkich uciśnionych. Koniec cytatu. Drogi słuchaczu, czy ta wypowiedź nie jest przedziwna? I czy przedziwne nie jest tutaj położenie nacisków? Zabrakło w niej w tym, że Chrystus musiał się upodobnić pod każdym względem do braci, poza grzechem. Jak również fragment, że Chrystus stając się człowiekiem zechciał dzielić z nami nasze życie. Trochę tak jakby tajemnica wcielenia drugiej osoby boskiej nie była po to, żeby Syn Boży przekazał ludzkości Boże objawienie,

A przez swoją śmierć i zmartwychwstanie otworzył nam drogę do nieba. Ale w tej nowej wizji Chrystus przyszedł na świat, by współdzielić z nami nasz los i dlatego Kościół ma współdzielić los z ludzkością. Pytanie jednak, czy Pan nasz Jezus Chrystus kiedykolwiek mówił, że wymaga od swojego Kościoła drogi współdzielenia owego losu, czy raczej pójścia na cały świat i nauczania wszystkich narodów objawionych przez Niego prawd wiary. Kiedyś nauczało się prosto, że nasz Pan po to stał się okupem za wszystkich, aby wszyscy mogli skorzystać z sakramentów, czyli ze środków potrzebnych do zbawienia ich nieśmiertelnych dusz, i że Kościół ma za zadanie szafować owymi środkami dającymi życie wieczne.

Tymczasem o nieśmiertelności duszy, czy w ogóle o duszy obecny papież zbyt często nie wspomina. Cały szereg jego wypowiedzi pokazuje, że jego uwaga, zamiast być ukierunkowaną na wieczność, skupia się na doczesności, czyli rzeczach, które przeminą. Jeżeli namiestnik Chrystusa zajmuje się takimi, nie bójmy się tego powiedzieć głupotami, jak ekologia, Zamiast gorliwie walczyć o to, by jak najwięcej ludzi osiągnęło życie wieczne, a Kościół wiernie zachowywał święte prawdy wiary, czy nie znaczyłoby to, że owa zagłada nie potrzebuje już żadnych proroków, bo dzieje się na naszych oczach? Do wszystkich słuchaczy Sprawek apeluję, by zawsze modlili się za Ojca Świętego.