kochamy się ale nie możemy być razem

Byłam bardzo confused z całym tym wydarzeniem, ale wiecie co? Wtedy zwalałam wszystko na leki i jego chorobę. Depresja, na którą ja chorowałam przed nim i po nim, była jeszcze niezdiagnozowana i szczerze to ja chyba wtedy widziałam depresję jako kurwa jakiegoś demona głupoty. Co? No bo jak mogłam te idiotyzmy usprawiedliwiać depresją? Może was to zaskoczyć, ale przez ostatnie trzy lata zjadłam antydepresanty ze wszystkich możliwych podtypów i żaden z tych leków nie wyssał za mnie połowy komórek mózgowych. Za to pomógł normalnie funkcjonować i cieszyć się życiem. No nie, no raczej nie jesteś głupa przez leki. Raczej to tak nie działa. Wróciłam do domu, napisałam do koleżanki, która też brała wtedy leki, a następnie uwaga, umówiłam się do psychologa, żeby zrozumieć mojego Kubusia lepiej i nauczyć się obchodzić z jego zachowaniem.

Myślę sobie, ja pierdolę, na weekend. Ale dobra, ja byłem spukana, więc liczyłam, że może to on będzie płacić. Nic bardziej mylnego. Powiedziałam mu, że poza sklepem spożywczym czy coffee shop to on nigdzie nie zapłaci gotówką. Pierwszy dzień był fajny, drugiego pojechaliśmy do Rotterdamu na wycieczkę. Za pociągi jedzenia w knajpie płaciłam ja, a on miał mi oddać hajs. Po powrocie mieliśmy iść na domówkę do moich znajomych. Tak też zrobiliśmy. Dodam, że odkąd znałam Kubusia, on zawsze podkreślał, jaki dobry był jego angielski. Nawet jego polski był dość pospolity, ale on na tej imprezie ledwo co potrafił się przedstawić, a potem pierdolił farmazony. Na tej imprezie było jednak dużo Polaków, którzy też mieli tę nieprzyjemność z nim porozmawiać. Potem mi powiedzieli, że byli w szoku, że zadaje się z kimś takim. Kuba oczywiście się najebał. No i potem ledwo co dotarliśmy do mnie do mieszkania.