K-POPOWE ŁOWCZYNIE DEMONÓW (2025) & DIWA POZA ŚWIATEM (2023) | recenzja Tomasza Raczka

Takie jak Shelley Bassey, Charles Aznavour, José Feliciano czy tego w tamtym roku właśnie Bonnie Tyler. Pamiętam jak zapowiadaliśmy Bonnie Tyler. Dla mnie to było przeżycie, bo zawsze Bonnie Tyler bardzo lubiłem. To był czas, kiedy wprowadzała do repertuaru nowe piosenki. Total Eclipse of the Heart, całkowite zaćmienie serca. To był taki przebój, który pierwszy raz usłyszałem w Belgradzie na festiwalu teatralnym. Kolega z festiwalu zaprosił mnie do siebie i pokazał nową płytę Bonnie Tyler. To pamiętam, że tę piosenkę siedem czy dziesięć razy na okrągło puszczaliśmy i wyobraźcie sobie, że ona zaśpiewała tę piosenkę w Sopocie i zeszła ze sceny bez braw.

Prawie bez braw. W każdym razie, tyle było tych braw, żeby doszła do kulisy i żeby w niej schowała się. Już nie miała okazji wyjść i jeszcze raz się ukłonić. Wieczorem spotkałem Bonnie Tyler w klubie nocnym. Siedziała przy barze, sama i płakała. Poczułem się zobowiązany, żeby jakoś spełniać rolę gospodarza. Podszedłem do niej, dziękowałem jej za to, że przyjechała. Mówiłem, że jestem jej fanem i że uwielbiam jej nowe piosenki, jej nową płytę i Total Eclipse of the Heart jest znakomite. I zapytałem, dlaczego płaczę, a ona powiedziała, że dawno nie miała takiej sytuacji, żeby sejść ze sceny całkowicie bez braw i że czuje, że się nie podobała i że nie rozumie tego, dlaczego się w Polsce nie podobała i co się stało, co ona zrobiła źle.

Przekonywanie jej, że wszystko było świetnie, że nie wiem co się stało, że czasem tak się dzieje, ale to nie ma nic wspólnego z jej przyjmowaniem jej piosenek w Polsce, bo jest popularna, bo jest wielu ludzi, którzy ją lubią. A potem razem jakoś przy drinku rozpędziliśmy złe myśli. I wróciłem do domu, do hotelu ze świadomością, że Bonnie Tyler jest uratowana. Ale to był też taki moment, kiedy wielka diwa, no najpierw Samet i Naterne, tutaj Bonnie Tyler, spotyka mnie w chwilach słabości. I kiedy oglądam K-dramę, Diva Poza Światem, i widzę te szaleństwa, które się dzieją wokół diwy, czyli wynoszenie pod niebiosa, wyrazy miłości, a potem takie strącanie w dół, to myślę sobie, to nie jest wcale wymyślony sztuczny scenariusz koreańskiej dramy.