Macio Moretti – czy to, co tworzymy, musi być doskonałe?
Macio Moretti – czy to, co tworzymy, musi być doskonałe? W kolejnym odcinku „Sztuki dla sztuki” Macio Moretti opowiada Maciejowi Buchwaldowi o trzymaniu się mocno dziecięcego marzenia, wyłomach w rzeczywistości i wadze niedoskonałości w twórczości.
Oni robili różne fantastyczne filmy i poprosili, żebyśmy zrobili muzykę do jednego z filmów i miał to być taki film Hik et nu, który polegał na tym, że jest nad Wisłą, jedzie na rowerze ktoś i dzieje się, po prostu jest tu i teraz.
Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podcast zaczyna się z prezentacji programu i jego hosta, Macieja Buchwalsa. Rozmowa przechodzi do tematu tworzenia dla sztuki.
Maciej Buchwald rozmawia z Maciem Morettim o jego tworzeniach i inspiracjach muzycznych.
Moretti opowiada o wielu zespół, w których brał udział, i o tym, jak tworzenie muzyki jest dla niego ważne.
Rozmowa przechodzi do zmiany stylu i ilości projektów, które Moretti prowadził w różnym okresie życia.
Moretti opowiada o swoim stosunku do używek i muzyki, a Buchwald zwraca uwagę na jego zmienioną postawę.
Rozmowa koncentruje się na tworzeniu muzycznym i jego wpływie na przyjaźnie, a Moretti opowiada o swoich doświadczeniach.
Moretti opowiada o swoich doświadczeniach z innymi Morettichmi i ich muzykach.
Rozmowa kończy się dyskusją na temat Morettich i ich muzykach.
Moretti wspomina o swoich znajomościach i współpracach z innymi muzykami z rodziny Morettich, w tym Tomasie Moretti i Morettich muzykach elektronicznych. Rzadko spotykany jest z nimi, ale podziela z nimi doświadczenia muzyczne.
Moretti kontynuuje rozmowę o swojej grafice i tworzeniu, mówiąc o ufańiu oku i braku edycji w grafice.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
W kolejnym odcinku „Sztuki dla sztuki” Macio Moretti opowiada Maciejowi Buchwaldowi o trzymaniu się mocno dziecięcego marzenia, wyłomach w rzeczywistości i wadze niedoskonałości w twórczości.