Daniel Komorowski - Mieszko. W blasku chwały

Doszło do ataku skrytobójcy na Dagome i mimo, że ich druh uniknął śmierci, to zemdlał, opadając w ramiona wojów. Ci ostrożnie złożyli go na ziemi, a teraz zastanawiano się, co począć. Medyka wołać, zagrzmiał donośnie król Danów, po czym rzekł pod nosem, jakby do siebie on pewnikiem coś poradzi. Simirat poderwał się z ziemi i ruszył raptownie do prokuja, jakby chciał rozszarpać go gołymi rękoma. Dopadł do niego, pochwycił za kołnierz i docisnął z całej siły do ściany, jakby chciał ją przebić ciałem piasta. Na życie brata się targnąłeś, gnido, wysyczał się mirat. I to czyimiś rękoma się wysłużyłeś. Nie wstyd ci? Macie wy tam honor w tym waszym księstwie, czy sami u was tchórze, co wyręczają się innymi? Nie stoję za atakiem na mieszka.