26.08.2026 Uwierz w Muzykę - Nikodem Banach

Wtedy bym się musiał zastanowić, bo takich rzeczy się nie przygotowuje, tak jak, nie wiem, słynnego tego, to teraz wszyscy każą mieć tam, nie wiem, jakiś plecak z czymś tam. No, ja nie mam takiego plecaka z piosenkami na wypadek awarii, ale pewnie bym się zastanowił, tak jak teraz i pewnie bym wybrał coś, co mnie uspokaja, czy daje mi jakiś taki rodzaj poczucia harmonii w połączeniu ze światem. Mogłoby to być zarówno coś z Beatlesów, jak i jakiegoś Marka Grechuty albo Przybory Wasowskiego. Myślę, że sięgnąłbym po rzeczy, w których towarzystwie czuję się bezpiecznie, bo się trochę na nich wychowałem, które trochę mnie kształtowały. Także coś z tego. A jeżeli już jestem przyparty do muru i bym miał jedna konkretna piosenka, no to bym może wybrał

Ocalić od zapomnienia. Wiersz Gałczyńskiego z melodią Marka Grychuty, opublikowany na płycie Korowód. Pan Grychuta pojawia się w Pana słowach i w Pana życiu właściwie zawsze. Jest w Pana korzeniach i tak się zastanawiam, czy to jest jeden z mistrzów, z natchnień, ze wspomnień? Coś, co się właśnie przeżywa do końca? Absolutnie tak i myślę, że to był taki punkt zwrotny w moim życiu, kiedy zobaczyłem na żywo występ Marka Grechuty i później zacząłem już śledzić jego występy, chodziłem na wiele kolejnych. Jakoś tak się potoczyły sprawy bardzo szybko, że wkrótce potem przez ten festiwal, na który trafiłem, mimo że nie byłem studentem, ale jednak studencki, on tam był jurorem i z tego festiwalu jako laureat trafiłem do Piwnicy i już tam go spotkałem.

Nurtów, a postać, no wiadomo, do dziś uważany przecież za jednego z najwybitniejszych artystów naszego czasu. Co to znaczy nasz czas? Nie wiem, ale powiedzmy takiego, który jesteśmy w stanie ogarnąć pamięcią czy wyobraźnią. I tyle, no myślę, że to chyba każdy rozpozna w moich pierwszych piosenkach, a ja do dzisiaj podczas swoich koncertów zawsze albo wspominam Grechutę przy pomocy takiego lekkiego pastiszu, czy śpiewam jakąś jego piosenkę w trakcie recitali, Bo uważam to za ważne dla siebie też, egoistycznie bardzo. Przypominam sobie przez to siebie z tamtego czasu, śpiewając piosenki Grechuty. Więc w jakimś sensie staram się czas zatrzymać, tak jak w tej piosence, o której wspomniałem, ocalić od zapomnienia. A co jest z ciszą? Czy ciszą gra się najtrudniej? Czy cisza jest właśnie po to, żeby musiała wybrzmieć, zaznaczyć coś, poczekać?