Muzyczna przystań: PAULA ROMA (07.06)

Dzień dobry Państwu, moim i Państwa gościem jest dzisiaj Paula Roma. Dzień dobry, cześć, witaj. Dzień dobry, bonżurek. Można śmiało powiedzieć, że osoba związana w pełni z muzyką, bo wszystkie twoje kroki prowadziły cię do punktu, którym jesteś teraz, a jesteś teraz w punkcie z resztek, kolejny album. Ale może dwa słowa o tym, co zaczęłam, bo tak, skończyłaś i studia dziennikarskie, i menedżerskie, jesteś też nauczycielem śpiewu z wykształcenia. Tak jest. I to wszystkie te punkty chyba tak krok po kroku prowadziły Cię do tego, żebyś zajęła się muzyką w stu procentach. Tak, dokładnie. I dziękuję, że tak to traktujesz, bo przez wiele lat miałam kompleks tego, że nie skończyłam Akademii Muzycznej, a wybrałam sobie drogę stricte artystyczną i kompozytorki, i autorki tekstów.

I miałam trochę takie poczucie, nie wiem, straty lub takiego nie do końca wyboru dobrej ścieżki edukacji. Na szczęście moje faktycznie to były świadome wybory kierowane przez życie i przez właśnie, no tak, przez życie w skrócie. I zrobiłam wszystko, żeby połączyć te różne zawody. I moim zdaniem z perspektywy naprawdę takich sześciu lat kariery jako Paula Roma widzę, że dokładnie tak miało być, że te wszystkie studia, te wszystkie kierunki były dokładnie po to, żebym ja się znalazła w tym miejscu, gdzie jestem. Teraz się bardzo tak możesz płynnie poruszać i po tej stronie, bo z tego co wiem, zawsze Cię interesowało dziennikarstwo muzyczne, więc żaden teraz tak jakby... No bo to są jednak, kiedy się jest muzykiem, kiedy zajmuje się tym, to tak jakby stykamy się, stykacie się czy z dziennikarzami, czy z menedżerami.

I potem ja pracuję jako artysta bardziej wieczorem i nocą i my się mało widujemy wieczorem i nocą. Dlatego to śniadanie jest dla mnie po prostu rytmem dnia i najdłuższą rozmową i tak potraktowałam tę płytę. Zapytałam o to dlatego, że te utwory śniadaniowe, powiedzmy oczywiście, to jest tylko takie moje ujęcie, są bardziej popowe i bardziej takie, powiedzmy sobie, bardziej dynamiczne w formie muzycznej, o w ten sposób to ujmę. Tak jest. I dlatego mi to więcej czasu na miłość tak troszeczkę w głowie się przesuwało później. Tutaj mam nadzieję, że wytłumaczyłam moją perspektywę, dlaczego właśnie umieściłam to jako pierwszy utwór.

I spotkaliśmy się w studio i w jeden dzień Katia dopisała drugą zwrotkę. Ja z Katią wspólnie napisałyśmy dalej ten refren. I tak bardzo sprawnie ta myśl została przez nich pociągnięta do końca. I kolejny utwór, który też mnie, no on mnie też oczarował. Już nigdy nie spojrzę na morze. I teraz wiesz, to są takie utwory, po pierwsze to jest w ogóle, już nigdy nie spojrzę na morze, jest dla mnie majstercztykiem muzycznym, tam się tyle dzieje w tej warstwie muzycznej, bo słychać i kiedy się dobrze wsłucha, na dobrym sprzęcie, to tam słychać i fale, no to tam się po prostu dzieje cała masa, ale w tej warstwie tekstowej, Nie płacz, nie tęsknij,