Mentionsy

To znaczy prezydent, a przede wszystkim generalny inspektor, naczelny wódz, marszałek śmigły Rydz i minister spraw zagranicznych, pułkownik Józef Beck.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych, którym kierował pułkownik Beck, nie miało analogicznego aparatu.

I parafrazując książkę profesora Kornata, można powiedzieć, że minister Beck popełnił trzy błędy.

Trzy błędy ministra Becka.

Cztery decyzje Józefa Becka.

A tutaj możemy powiedzieć o trzech błędach ministra Becka.

Minister Beck zlekceważył niemieckie zagrożenie.

Minister Beck zlekceważył radzieckie zagrożenie.

Minister Beck nieporawidłowo ocenił postawę Rumunii.

Minister Beck uważał, że Związek Radziecki nas nie zaatakuje w 1939 roku.

To Śmigły Rydz miał prawdziwą wiedzę o skali zagrożenia, a nie MSZ, ale przemożny wpływ ministra Becka na generała Stachiewicza i na marszałka Śmigłego Rydza.

Potem Beck upierał się we wrześniu 1939 roku, że jak to mówiono, Sowiety nie wejdą.

I powie potem w Rumunii marszałek Śmigły-Rydz do ministra Becka, pan mnie oszukał.

Nie było żadnego polsko-niemieckiego odprężenia, bo to był fantom wygenerowany przez MSZ, przez ministra Becka wbrew wojsku.

że Ministerstwo Spraw Zagranicznych nie mając aparatu pojęciowego tylko mając swoje dyplomatyczne rozmowy na najwyższych szczeblach generowało fałszywy obraz wbrew temu co sama armia próbowała wygenerować i generowała od dołu do góry zderzając się z poglądem ministra Becka i oczywiście marszałek Śmigły Rydz on miał swój rozum od roku 1936 powstaje plan prowizoryczny wojny z Niemcami

Spływały informacje wskazujące na potencjalną możliwość sojuszu niemiecko-radzieckiego, którą w Warszawie odrzucano, bo minister Beck uważał, że różnice ideologiczne pomiędzy komunizmem i nazizmem są tak wielkie, że są nieprzezwyciężalne.

Minister Beck był absolutnie wrogiem numer jeden dawnej polskiej opozycji, a obecnie ludzi sprawujących władzę nad Wojskiem Polskim, nad rządem polskim na emigracji.

Dlatego Beck grał na Hitlera i opowiadał Stachiewiczowi i Śmigłemu Rydzowi, że Hitler jako Austriak ma inne zapatrywania niż Pruscy Junkrzy gotowi porozumieć się z Rosjanami i że Hitler jako nazista nigdy nie porozumie się z komunistami.

To była narracja ministra Becka.

Dlatego, że Beck uważał, że z przyczyn ideologicznych Niemcy będą gotowi na współpracę z Polską.

I oczywiście ministra Becka poklepywano po plecach w Berlinie.

Ta analiza walki kontrwywiadowczej z Niemcami, ona jest gorzka dlatego, że Sadowski stawia tezę, że przez Becka i Ministerstwo Spraw Zagranicznych on używa takiego określenia, nie można było Niemców wziąć za pysk.

Stąd bardzo późne przekierowanie pracy do rozwinięcia wojennego na kierunek niemiecki, bo minister Beck przyznał przed Naczelnym Wodzem, przyszłym Naczelnym Wodzem, Generalnym Inspektorem Marszałkiem Śmigłym-Rydzem, dopiero tak naprawdę w styczniu 1939 roku, że Niemcy stawiają nam ultimata i że dążą do czegoś, co skończy się wojną, bo u nas obowiązywała zasada, że próba przejęcia polskich

A przecież minister Beck mówił, że chociaż przygotowania niemieckie do wojny idą pełną parą, jak pokazuje oddział drugi, to to jest blef.

Oczywiście minister Beck także dopuszczał to, że ta wojna będzie, ale on uważał, racjonalizował Hitlera, że Hitler nie ma szans w takiej wojnie koalicyjnej, że przecież mamy sojuszników, Francuzów, Anglików, że Hitler nie może dogadać się z Rosjanami, że nie uwikła się w system, który na dłuższą metę będzie dla niego zabójczy.

I zobaczmy, jechali w tej Francji w 1940 roku po tym Józefie Becku straszliwie, ale przecież gdyby nie właśnie MSZ i gdyby nie Sojusz Polsko-Brytyjski, to wywiad Oddział 2 Sztabu Głównego

Najdalej maja 1939 roku, kiedy minister Beck wygłosił swoją sławną mowę.

I tutaj nasza polityka, wielka polityka, tu minister Beck.

Niespodziewanie ten minister Beck, który tak szkodził, pomógł, podał rękę, dał tlen Wojsku Polskiemu.

Jeśli chodzi jednak o ministra Becka i inwazję radziecką, to on do końca był przekonany, że tej inwazji nie będzie.