Mentionsy

Dancing w "Stylowej" I. Tańczą panowie, panie tańczą tanga i walce, polki skoczne. Lodem się chłodzą z pomarańczą ze snu postacie niewidoczne. A jednak żywe, jeśli zechcesz. Każda wizyta dumę łechce w mojej krainie, bo to znaczy, że teraz patrzysz już inaczej na Nową Hutę. Coś takiego podbudowuje moje ego. Ja będę tutaj twym demiurgiem i wyczaruję ci liturgię- świecki rytuał w dawnej knajpie, gdzie grzeczni goście a nie małpie gatunki wrzeszczą bez kultury. Pianista gra, żyrandol z góry spogląda, śledząc ruch tancerzy. On wciąż, że żyją, mocno wierzy, mimo iż śmierć im z oczu patrzy. Ich danse macabre to taniec na trzy. Gdy znów usiądą przy kolumnie, dowiodą, że ci, co kalumnie rozpowszechniali o dzielnicy, twierdząc, że tutaj ludzie dzicy żyli z rozboju i grabieży, łgali i nikt im nie uwierzy, kiedy powrócą do swych bredni, które dla kłamców jak powszedni chleb są, więc czasu na nie szkoda. Czas tu odmierza Dłubni woda. Dłubnia to rzeka niedaleka, strumień zwyczajny. W tej krainie nie płynie z miodem rzeka mleka. Tu szlakiem kajak sobie płynie. II. I tak nam płynie podcast trzeci. Chciałbym, by jak naiwne dzieci móc wrócić do rodzinnych stron pamięcią, w której dawny dom jak nowy stoi w Nowej Hucie i w waszych stronach, by móc uciec ze świata moru, wojen, strachu, jak kraj szeroki - wschód czy zachód, jak Polska długa - Bałtyk,Tatry. Wielbię, co moje, lecz owarty jestem na twoje cudne miejsca, czy wiejska krasa jest czy miejska.