Wieczny powrót, obrót inby

No więc i tutaj różne rzeczy się okazują, bo jedną z rzeczy, które zawsze były dla mnie taką trochę metaforą i które nigdy dla mojego odczytania stoicyzmu nie były centralne, to jest ta metafizyczna, egzystencjalna koncepcja wiecznego powrotu, czyli tego, że wszystko, za chwilę o tym powiem, że wszystko się we wszechświecie powtarza. No ale właśnie się okazuje, że to co wygnane drzwiami wraca oknem i tutaj jest ta obiecana scenka, która stara się to w jakiś tam w miarę półkomediowy sposób przedstawić. Z jednej strony będzie ortodoksyjny stoik, nawet nie Marek Aureliusz, tylko jakiś Zenon czy Chryzyp, jeden z założycieli tej takiej starej szkoły, twardy dogmatyk z III wieku przed Chrystusem. Z drugiej strony weźmy kogoś, kogo nazwiemy sobie takim cnym sceptykiem w wieku XXI, człowiekiem współczesnym.