Moda Polska. Historia elegancji widziana oczami projektantów

Jest inspirowany filmem Louisa Buñuela z 1962 roku.

Temat zdaje się bardzo aktualny, bo Buñuel wypunktowuje czy tak napiętnowuje puste konwenanse społeczne, trochę się naśpiewa z takich przywilejów klasy wyższej, z burżuazji, ale coś mi mówi, że gruziński reżyser jest dużo bardziej dosadny w tych narzędziach, których używa.

Przez Datę Tawadze, czyli naszego reżysera, był scenariusz Buñuela.

Ale oczywiście też temat, który jest poruszany w naszym spektaklu, bardzo mocno konweniuje z tym, o czym opowiadał Buñuel w swoim filmie.

No elity dobrze nie kończą u Buñuela.

Takiego konwenansu, takiej bezpiecznego jakby, takiej powłoki kultury, smoltoków, grzeczności, takiej posypki, tym bardziej można z tego pokazać degradację tego wszystkiego, bo cały czas tam u Buñuela i też właśnie w związku z tym u Daty jest takie gnicie od środka, więc my cały czas bawimy się w to.

Buñuel, wspomnieliśmy o tym, że swój film kręcił na początku lat 60. i to była wyraźna zapowiedź tego, co nadchodziło, czyli rewolucji także seksualnej, społecznej, jakiejś próby obalenia istniejących zasad.

A próby rozpoczęliście od wspólnego seansu Buñuela, czy wręcz przeciwnie?