Damy i dżentelmeni

O Jezu. Przecież nikt nie będzie mi, wiesz, zaglądał pod stół. Znaczy, jak tam, jak zdążę usiąść, to te... I tak się zdarzyło. No tyle tylko, że nie przewidziałem jednej rzeczy, że tam nie będzie stołu speakerskiego, tylko, że będzie widać, co jest pod stołem. Szczególnie, że trzeba miałem zrobić prezentację i wstać. Nikomu nawet brew nie drgnęła. Znaczy wiesz, robię tą prezentację, wszyscy kamienne miny, w ogóle wiesz, co tutaj się odwala? Gość w marynarce, w krótkich spodenkach, w wancach, w ogóle wiesz, o co chodzi? No ale wygrałem wtedy kontrakt i dokładnie tam po latach przyszedł jeden z członków zarządu i powiedział Wojtek... Ta historia jest do dzisiaj anegdotą w firmie, że w ogóle to, ale nikt nawet nic nie powiedział, nie spytał co się stało i tak dalej i tak dalej.

Kurde, to jest nawet niehigieniczne moim zdaniem w ogóle. Jezus, bo nie trzeba z językiem, żeby wylizać tą całą dłoń i ją wyczyścić. A wiesz, do czego chciałam wrócić? Do tych sztućców, które jak się podniesie ze stołu, to nie powinny tam na niego wrócić. Ja ci, drogi słuchaczu, powiem, dlaczego tak jest. I ja sama jestem przykładem osoby, która wie, zna zasady i wie, że te sztućce powinny być na talerzu, ale nie dalej, jak ostatni weekend byłam w hotelu przez dwie noce, więc zjadłam dwa śniadania. I w każdym prawie hotelu, nawet w tych lepszych w Polsce, jest tak, że jeżeli ja zostawię, odejdę na chwilę i zostawię te sztućce, nawet w taki sposób, w jaki powinnam zostawić, czyli nie rusz jeszcze, jeszcze nie skończyłam, zabiorą mi ten talerz.