☕ JEDNI STRASZĄ, INNI SIĘ BOJĄ. HALLOWEEN W SERIE A

Rzeczywiście, Pekunia non-olet i pewnie Wiktoria też non-olet. Czasami wygrane są brudne i nie w pełni zasłużone, ale wciąż pozostają wygranymi. I tak można zdefiniować pokrótce ten sukces w Apuli. 3-2 dla przyjezdnych w celnych strzałach na bramkę, nisko grające mecze, zepchnięte do defensywy, świetne Milinkowicz-Sawicz i trafne zmiany, którymi... Conte, trzeba przyznać, wygrał to spotkanie. A do tego Zambo Angisa po raz kolejny ze statuetką dla najlepszego gracza. A jeśli przewrócimy stronę i zerkniemy do rubryki z notami, to również z notą 7,5 i tytułem Il Migliore. W Lecce zerknijmy, najlepszy Wejga, najsłabszy Kamarda. W zespole z Neapolu z kolei najsłabszy z notą 5,5 Di Lorenzo, któremu nikt nie odmawia ambicji, nikt nie dyskutuje z tym, że zagrał ambitnie, ale stracił aż 17 piłek i popełnił zbyt wiele błędów.

7,5 dla Milinkowicza, 6,5 dla Spinazzoli i Elmasa, reszta na szóstkę poza Luką i Hojlundem. czyli nominalnymi napastnikami, podobnie jak Di Lorenzo dostają 5,5. Na tej samej rozkładówce cytowani trener i strzelec gola, gdzieś też pojawia się cytat z Elmasa, Conte próbujący wrócić jeszcze do polemiki z Marotto po meczu z Interem, ale to do czego nawiążę, to fragment jego wypowiedzi na temat Kevina De Bruyne. Niczym żywcem wzięty z naszego ostatniego, słuchajcie, przeglądu prasy, bo Conte zjechał włoskich dziennikarzy za te absurdalne teksty o tym, że De Bruyne ma rzekomo zaburzać równowagę w zespole i że teraz Napoli może tylko skorzystać na jego nieobecności i trochę poukładać swoje sprawy. I tu akurat bije Antonio Conte brawo, to znaczy ja biję jemu brawo za to, że zjechał dziennikarzy, za to, że wytknął to wszystko, że wytknął Włochom te nastawione na poczytność absurdy na temat belgijskiego pomocnika, przynajmniej